สารภาพตรง ๆ ว่าตอนแรกรู้สึกไม่ชอบความทะเล้นเล่นไปเรื่อยของกู้หมาง เพราะส่วนตัวไม่ค่อยชอบคาร์แรคเตอร์ที่ถูกวางมาให้ขัดกันแบบจงใจ เช่น ขี้เล่น-นิ่งขรึม แต่อ่านไปอ่านมากู้หมางก็เริ่มแสดงออกถึงความเป็นมนุษย์มากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้อยากเอาใจช่วยอยู่เรื่อย ๆ แปลกอยู่เหมือนกันที่เรื่องส่วนใหญ่เล่าผ่านสายตาโม่ซี แต่ในฐานะคนอ่านกลับเข้าใจกู้หมางมากกว่า แต่พอเริ่มรักในตัวละครนี้ คนเขียนก็ซัดด่านเคราะห์ใส่ไม่ยั้ง เล่นซะอยากบอกกู้หมางว่าช่างแม่งประเทศชาติเถอะ หรือแม้แต่ถึงจุดที่คิดว่าถ้าให้กู้หมางตายไปยังจะดีกว่า สงสารจนไม่อยากเห็นเขาทรมานอีกแล้ว T_T

กู้หมางเป็นตัวละครที่เห็นความสำคัญของประเทศชาติมาเป็นอันดับหนึ่ง เรื่องคนอื่นมาที่สอง เรื่องโม่ซีมาที่สาม เรื่องตัวเองไม่รู้ว่ามีกี่อันดับ แต่กู้หมางจะจัดตัวเองไว้ลำดับสุดท้ายแน่ ๆ เป็นตัวละครที่แทบไม่เห็นว่าจะทำอะไรเพื่อตัวเองเลย เอาแต่ช่วยคนอื่น เสียสละแบบกรีดเลือดกรีดเนื้อ เหลือแค่ชีวิตที่ยังหายใจได้อยู่ แต่ชีวิตที่ว่าก็ยังพร้อมสละเพื่อส่วนรวม เป็นแม่ทัพที่อยู่หน้าทัพ เป็นคนที่เหมาะจะเป็นผู้นำกว่าใครจริง ๆ

แต่กู้หมางเป็นตัวละครที่ใจร้ายกับตัวเองมาก มากถึงมากที่สุด ใจร้ายกับตัวเองแล้วก็ใจร้ายกับโม่ซีด้วย เหมือนกู้หมางคิดว่าโม่ซีคือคนที่เข้าใจตัวเองมากที่สุด สุดท้ายเลยเลือกจะมองข้ามโม่ซีไปทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็รักเขามากมายขนาดนั้น กู้หมางเป็นคนที่เหมือนแบกโลกทั้งใบไว้ใต้รอยยิ้ม เรื่องโกหกมีเยอะมาก ถึงจะโกหกเพื่อช่วยคนอื่น แต่มันทำให้รู้สึกสงสารโม่ซีมากจริง ๆ ยิ่งตอนท้ายกู้หมางก็ยังเลือกจะไม่บอกความจริงโม่ซี ทั้งที่โม่ซีเปิดเผยทุกอย่าง จนแทบจะแหวกอกกรีดหัวใจตัวเองมายื่นให้ แต่นิสัยเสียสละเพื่อชาวบ้านสุดท้ายก็มองข้ามโม่ซีอีกแล้ว น่าตีจริง ๆ แต่ก็ตีไม่ลงเพราะสงสาร

ทั้งเรื่องแทบจะดำเนินด้วยสายตาของโม่ซี แต่เป็นมุมมองของโม่ซีเกี่ยวกับกู้หมางและคนอื่น ๆ เรื่องนี้ทำให้เข้าใจความรู้สึกโม่ซีที่มีต่อทุกคน และเข้าใจความรักที่โม่ซีมีให้กู้หมางที่มากจนล้นอกจนรู้สึกว่าคน ๆ หนึ่งจะรักคนอีกคนได้มากขนาดนั้นเลยเหรอ แต่จากสายตาของโม่ซีก็ทำให้เชื่อได้จริง ๆ ว่าเขารักกู้หมางขนาดนั้นแหละ รักมากจนเข้าขั้นบูชา

ด้วยที่เล่าจากมุมมองโม่ซีที่มองเข้าไปในชีวิตกู้หมาง คนอ่านเลยรู้เท่าที่โม่ซีรู้ เจ็บเหมือนที่โม่ซีเจ็บ ยิ่งตอนที่ปริศนาของกู้หมางไขออกทีละอย่าง แต่โม่ซีทำได้แค่มองภาพอดีต ยื่นมือเข้าไปไม่ได้ เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ทั้งที่อยากทำใจจะขาด คือเป็นมุมมองที่ทรมานจนคิดว่าการที่คุณโร่วเปาเลือกเล่าผ่านเลนส์ของโม่ซีคือฉลาดมาก มันทั้งอิมแพค ทั้งอึดอัด

ส่วนตัวชอบคาร์แรคเตอร์ของโม่ซีที่เด็ดเดี่ยว ตั้งเป้าหมายแล้วก็จะมุ่งไปทางนั้นอย่างเดียว ความเหมือนของโม่ซีกับกู้หมางคือตรงนี้ เพียงแค่โม่ซีแสดงออกมานิ่งกว่า เสียดายอย่างเดียวคือไม่ค่อยรับรู้เรื่องราวชีวิตของโม่ซีในอดีตเท่าไร เพราะเรื่องนี้ตัวนำเรื่องคือกู้หมาง แค่เรื่องถูกเล่าจากสายตาของโม่ซี T_T

ไม่พูดถึงน้าสี่ของเฉินฉิงไม่ได้เลย ถึงจะไม่ใช่ตัวละครที่เด่นและไม่ได้ออกเยอะ เราก็รักตัวละครนี้มากพอ ๆ กับกู้หมางและโม่ซี สงสารก็สงสาร แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะดูเหมือนสายตระกูลฉู่จะถูกสาปให้รันทดจริง ๆ

มู่หรงฉู่อีเป็นตัวอย่างของการใจดีแต่ให้ไม่ถูกคน ดวงชะตาโดดเดี่ยวจนอยากกอด ห่วงคนอื่นมากกว่าตัวเอง กว่าจะหาที่มาของตัวเองเจอก็ในวันที่ไม่มีบ้านอยู่แล้ว ขนาดอีกแค่ก้าวเดียวจะได้สัมผัสกับครอบครัว ตัวเองก็ตายเสียก่อน

ชีวิตสั้น เกิดมาเงียบ ๆ มีอยู่เงียบ ๆ และจากไปเงียบ ๆ แต่เหลือแบบร่างสิ่งประดิษฐ์ไว้ช่วยเหลือคนรุ่นหลัง สิ่งเดียวที่ได้รับรู้และทำให้ใจชื้นคืออย่างน้อยก็มีเศษเสี้ยวของมู่หรงฉู่อีอยู่ในตัวของฉู่หว่านหนิงในอีกหลายร้อยปีหลังจากนี้ อย่างน้อย ๆ ในโลกนั้นก็มีคนช่วยสืบทอดเจตนารมณ์ที่อ่อนโยนแสนดีของเขา TT และอายุยืน รักตัวละครนี้มาก ๆๆๆๆ มากจนอยากเห็นเขาได้ใช้ชีวิต

เริ่มแรกมาก็เกลียดตัวละครนี้มาก แกก็ทำกู้หมางเหมือนเห็นเขาเป็นหมาตัวหนึ่ง แต่ระดับความโหดร้ายที่ทำใส่กู้หมางคือระดับที่ต่อให้เห็นเป็นหมายังไม่น่าจะทำร้ายกันถึงขั้นนั้น เป็นตัวละครที่เหมือนเกลียดแต่ก็เป็นห่วงกู้หมาง เพราะสุดท้ายตลอดเส้นทางการเติบโต นอกจากกู้หมางแล้วพี่แกก็ไม่มีใคร

มู่หรงเหลียนเริ่มต้นมาแบบบิดเบี้ยว แล้วก็พาให้เสียวใจเล่น ๆ ตลอดเรื่องเพราะบรรยายว่าพี่แกโทรมเหลือเกินจนน่าจะอยู่รอดไม่ถึงตอนจบ แต่ก็ดวงแข็ง และมีพัฒนาการตัวละครที่ก้าวกระโดด บางทีก็เหมือนสองบุคลิก ที่ลึก ๆ เห็นคนลำบากก็ช่วย แต่ทำร้ายคนก็ทำร้าย ค่อนข้างปวดหัวกับตัวละครนี้ แต่เพราะไม่ได้เห็นมุมมองของมู่หรงเหลียนมากนัก ก็เลยอาจจะไม่สามารถเข้าใจได้ทั้งหมดว่าสุดท้ายแล้วทำไมพี่แกถึงเป็นคนแบบนี้ได้

มู่หรงเมิ่งเจ๋อ ตัวละครหญิง? หนึ่งเดียวที่ออกมาเรื่อย ๆ และไม่เคยรู้สึกไม่ชอบ ถึงแม้ตอนสุดท้ายจะเฉลยปมบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกเกลียด อาจจะเพราะวางตัวดีมาก และไม่เคยแสดงทีท่าให้โม่ซีลำบากใจ เคารพการตัดสินใจของโม่ซีเสมอ เป็นตัวละครที่รู้สึกว่าดีมาก และรับรู้ได้ว่ารักและหวังดีกับโม่ซีจริง ๆ แต่ถึงจะดี ทุกคนก็ไม่มีใครขาวสะอาด แต่ที่แน่ ๆ มู่หรงเมิ่งเจ๋อดีกว่าพี่ชายมากในทุกด้าน เหมาะที่สุดแล้วที่จะปกครองแคว้น

เปิดมาเหมือนน้องเป็นตัวประกอบที่จะตายตั้งแต่ต้นเรื่อง สรุปคือแทบจะมีเรื่องแยกเป็นของตัวเองแล้ว เป็นเด็กที่ครอบครัวตามใจและมีทุกอย่าง แต่ดันโตมาแบบไม่ได้นิสัยเสียขนาดนั้น น้องเฉินฉิงหายใจเข้าออกเป็นน้าสี่สุด ๆ ถ้ามีโอกาสที่สองน้าหลานได้อยู่ด้วยกันมากกว่านี้ก็คงจะดี กับตัวละครนี้ตอนอ่านก็มีแต่ความเอ็นดู และทุกคนก็ดูจะติดฟิลเตอร์ตามองเป็นน้องน้อยของเรื่องจริง ๆ 55555

มู่หรงหลิน ขอบอกว่าตัวละครนี้คือหน้ากากพันหน้า อ่านไปก็ระแวง ไม่รู้ว่าเป็นคนดีหรือไม่ดี แต่แสดงละครเก่งมากจนควรไปเป็นนักแสดงไม่ใช่นั่งบนบัลลังก์ วางแผนเก่งเกินเรื่อง ปั่นหัวคนเป็นงานอดิเรก เป็นคนที่ขี้ระแวงจนไม่ไว้ใจใคร มีทั้งโม่ซีทั้งกู้หมางอยู่ข้างตัว ทั้งที่มีคนสองคนที่ซื่อสัตย์ที่สุดที่โลกอยู่ในมือ พี่แกก็ยังจับเขามาขยี้จนเละ ขยี้ไม่พอจะยังเอาเท้าเหยียบซ้ำ เป็นตัวละครที่เราเกลียดมาก มากจนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยาย

ที่โมโหที่สุดคือหลอกใช้ความภักดีของกู้หมาง คือแกได้เกิดมาบนบัลลังก์ที่มีแม่ทัพที่ดีที่สุดในใต้หล้า แต่แกกลับผลักเขาไปตาย บีบให้เขาต้องรับบทคนทรยศชาติ โมโหอ่า ฮือ ถ้าไม่มีแกสักคน กู้หมางก็ไม่ต้องใช้ชีวิตน่าสงสารขนาดนี้แล้ว

เอาเจียงเยว่เสวี่ยไว้สุดท้ายด้วยหนึ่งเหตุผล คือรักแรงเกลียดแรง ตัวละครนี้ถึงการกระทำจะไม่เลวเท่าจวินซ่าง แต่ก็เป็นตัวละครที่ทรยศความเชื่อใจคนอ่านมาก ๆ มากที่สุด มากจนเกลียดกว่าจวินซ่าง 555555 จนต้องเอามาไว้ลำดับสุดท้ายเพราะรู้สึกไม่ควรค่าให้เขียนถึงเป็นอันดับแรก ๆ

สิ่งที่อยากพูดเกี่ยวกับตัวละครนี้คือเข้าใจความลำบากที่ได้รับมาในฐานะลูกอนุที่มาก่อนคุณชายสายตรงนะ เข้าใจว่าโดนหล่อหลอมให้บิดเบี้ยว แต่คำถามเดียวคือ “แล้วมู่หรงฉู่อีผิดอะไร” จะแค้นก็ไปล้างแค้นคนที่ทำเลวใส่ไหม แต่เจียงเยว่เสวี่ยดันเลือกทำร้ายคน ๆ เดียวที่แสนดีกับตัวเองที่สุด คือน่าโมโห เข้าใจว่าอยากให้เขาเป็นของตัวเองคนเดียว แต่ทำไมแกไม่เคยคิดถึงสิ่งที่เขาทำให้แกเลยนะ จุดนี้คือพยายามเข้าใจตัวละครนี้มาก แต่สุดท้ายก็สรุปได้ว่าคงทำความเข้าใจจนที่จิตใจไม่ปกติคนนี้ไม่ได้หรอก สุดท้ายมันก็คือข้ออ้างที่ทำให้การกระทำของตัวเองชอบธรรม ทำลายคนที่แสนดีที่สุดทั้งชีวิต บีบจนเขาตาย แล้วยังไงต่อ ได้ตัวเขามา แต่ก็ไม่มีวันได้ใจของเขาอยู่ดี ผิดทั้งศีลธรรม ผิดทุกอย่าง พลาดครั้งเดียวตอนเด็กก็ถือว่าพลาดไป แต่หลังจากนั้นแกทำอะไร!!!! เฮ้อ ตัวละครนี้เป็นตัวละครที่สลับที่กับมู่หรงเหลียนสุด ๆ เหมือนเดินสวนกัน และขอย้ำอีกครั้งว่าเกลียดตัวละครนี้ที่สุดในเรื่องจริง ๆ คุณโร่วเปาอย่างเก่งที่ทำให้คนอ่านเกลียดตัวละครหนึ่งได้มากขนาดนี้ นับถือเลย