[คำเตือน] การรีวิวนี้**มีสปอยหนักมากกถึงมากที่สุด** กรุณาหลีกเลี่ยงหากยังไม่ได้ดูซีรีส์

Revenged Love (VIU) – จากนวนิยาย Counter Attackโดย Chai JiDan

[เหล่าตัวละครที่รัก (เฉพาะเวอร์ชั่นซีรีส์)]

[พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้สักหน่อย]

การเล่นกับความรู้สึกแบบแอดวานซ์
ช่วงอีพี 15-16 คือนอกจากบทจะอัดความเครียดให้ฉือเฉิ่งจนเหมือนคนจมน้ำตลอดเวลา บทยังเหมือนต่อยต้าเว่ยหมัดแล้วหมัดเล่าแบบกะเอาให้ลุกไม่ขึ้น แฟนเก่ากลับมา – เจอเขาจูบ – ฉือเฉิ่งโกหกว่าไปหาลูกค้า – วั่งซั่วมาป่วนที่บริษัท – เจอคลิปอดีตแสนหวานของฉือเฉิ่ง – เขาไม่หึง – เขาไล่ออกจากบ้าน – เสียแม่ เออออ เอา เอาให้ตายไปข้างเลย

การปล่อยหมดไม่กั๊ก การเล่าเรื่องที่โคตรกล้า อะไรใหม่ ๆ สุด
การที่ฉือเฉิ่งเคยจูบมาหมดทุกคนคืออะไรใหม่ ๆ จริง แม้กระทั่งจูบชายกัว 5555555 แบบคือถามว่าคนดูใครไม่อึ้ง ตัวละครอึ้ง คนดูช็อก คือยอมใจกับบทที่กล้าให้ตัวละครทำแบบนี้แบบไม่ต้องมาสนกระแส (อาจจะเพราะโมเดลการโปรโมทไม่ได้ขายคู่จิ้นที่ต้องหวงคู่ไว้จนสกินชิปกับคนอื่นแล้วจะมีดราม่า) แต่ก็ยังถือว่ากล้าอยู่ดี โดยเฉพาะเถียนสวี่หนิงที่แบบ spirit นักแสดงสูงเสียดฟ้า กลืนตัวละครแล้วเคี้ยวเข้าไปเลยของแท้

การท้าทายรัฐบาลกับซีรีส์ที่ไม่ใช่แค่ Bromance / มิตรภาพ
คือยอมที่เขากล้าทำ ยอมที่นักแสดงกล้าเล่น แต่ก็แอบห่วงว่าเส้นทางในวงการแสดงจะมีปัญหาในอนาคตหรือเปล่า เรื่องทำออกมาได้ดีจริงนะ แต่ความประหลาดในประเทศเขาก็ยังเยอะอยู่

นักแสดงที่พากันเล่นเอาตาย เคมีที่เข้ากันหมดทุกคน และการไม่หลุดอินเนอร์
การแสดงที่ไม่มีใครหาย ไม่มีใครจม เพี้ยนก็เพี้ยน เจ็บก็เจ็บ หวานก็หวาน เล่นใส่กันสุดแบบที่ต้องบอกว่าเก่งกันทุกภาคส่วน ทั้งนักแสดง ผู้กำกับ บท คือความที่ตัวละครไม่หลุดอินเนอร์ตัวเอง มีเป้าหมายตัวเอง ไม่เผลอใส่มุมมองพระเจ้าเข้าไป ทุกคนมีเหตุผลการกระทำของตัวเองที่เข้าใจได้ ไม่ได้ทิ้งตัวละครไหนไว้ข้างหลัง ทุกอารมณ์ก็เก็บแบบกริบ รู้สึกอึดอัดตาม งานสายตาทุกคนคืออยากปรบมือให้ รู้เลยว่าไม่ได้ถ่ายแต่ละฉากแค่ให้ผ่าน ๆ ไป

ธรรมชาติจนลืมว่าดูซีรีส์อยู่
ความธรรมชาติในเรื่องคือเหมือนนั่งดูชีวิตของใครสักคนแบบจริง ๆ เลย ถึงจุดหนึ่งคือเหมือนเราเป็นผีในห้อง

การผสมผสานความสมจริงกับความบ๊อง มุกตลกที่ปล่อยออกมาถูกจังหวะ
ทุกตัวละครมีความคอมเมดี้และตรรกะบางช่วงที่ประหลาด แต่บังเอิญว่าความประหลาดนั้นดันสมเหตุสมผล ส่วนนี้ทำให้โทนเรื่องไม่เครียดมาก (เหรอ) เลยเป็นที่มาของการโดนแซวว่าเพี้ยนกันหมด เช่น การเล่นผึ้งน้อย การกินชาไข่มุก การที่เราอกหักก็ต้องป่วนเพื่อนไม่ให้สงบสุข เป็นต้น 5555555 อะไรคือตุ๊กตาตาโตไปเลยกลัว อะไรคือฉือเฉิ่งเรียกชายกัวเกอเกอ แซะกันระยะเผาขน นินทายันพ่อ เอยใด

การปรับบทจากนิยายเป็นให้กลายเป็นบทซีรีส์ที่ดีขึ้น
ไม่เคยอ่านนิยาย แต่เห็นว่าปรับให้ทุกตัวละครเป็นคนดีขึ้นมากอยู่ ไม่เล่นประเด็นนอกใจหรือนำเสนอความชายแท้ท็อกซิก ปรับเรื่องแม่เว่ยเว่ยให้รู้เรื่องความสัมพันธ์จนเหมือนช่วยตัวละครฉือเฉิ่งที่น่าสงสารไ้ด้ปลดปล่อยปมในใจ หรือแม้แต่ให้พี่สาวฉือเฉิ่งซัพพอร์ตน้อง และให้ตัวร้ายกลายเป็นแฟนเก่าเยว่เยว่แทน

การตัดต่อที่ลื่นขึ้นเรื่อย ๆ
ช่วงตอนแรก ๆ รู้สึกว่าการตัดต่อแปลกมาก แต่นักแสดงก็แบกรอด ช่วงเริ่มเข้าอีพี 8 เป็นต้นไปคือฉากเริ่มสวยขึ้น จังหวะเอย การตัดต่อเองก็ลื่นขึ้นมาก

เพลงประกอบที่ดี
คือฟังติดหูมากทั้งเสียงน้องจื่อและเสียงจ่านเซวียน โดยเฉพาะเสียงจ่านเซวียนคือฟังแล้วนั่งเขินเหมือนคนบ้า ถถถถถถ

[โค้งสุดท้าย]

หักคะแนนอีพี 23 แบบประหลาดใจ
เรื่องนี้ทำดีมาตลอดตั้งแต่อีพีแรกมาจนอีพี 22 ที่จริงก็ลุ้นตลอดว่าจะรอดอาถรรพ์ตอนช่วงจบไหม สรุปคือไม่รอด TT รู้สึกว่ามีการเล่าเรื่องที่ไม่จำเป็นเยอะเกินไป เช่นฉากในโกดังที่คุยกับตัวร้าย ฉากต่อรองกับอดีตเลขา ฉากบอกลาบ้านที่แช่นานมาก หรือแม้แต่ตอนขายน้ำตาลปั้นก็เล่านานมาก ๆ ทั้งที่แค่เปลี่ยนเสื้อผ้าหลาย ๆ ชุดแล้วเล่าแบบ montage ก็เข้าใจแล้วว่าผ่านเวลา สิ่งเหล่านี้สามารถเล่าได้คมกว่านี้จริง ๆ นะ เสียดายการเล่าเรื่องที่ดีมาตลอดมาก ๆ ซึ่งในอีพีนี้ปัญหาอาจอยู่ที่การตัดต่อ? หรือเพราะว่าเร่งออนเลยปรับกันไม่ทัน?/ สองพี่น้องวั่งเจิ้นกับวั่งซั่ว อันนี้คือไม่ได้สำคัญกับเรื่องช่วงนี้เลย อย่างช่วงกลางเรื่องที่หลายคนไม่ถูกใจ เรายังมองว่าเพราะสองตัวละครนี้เข้ามาป่วนเรื่องถึงเดิน แต่ในอีพี 22 ผิดหวังมาก เพราะว่าเส้นเรื่องสองคนนี้ไม่ได้ทำให้เรื่องเดินไปข้างหน้า เสียใจที่สามารถมีฉากอื่นที่สามารถเติมเข้ามาได้ แต่ไม่ทำ เช่นแอร์ทามของชายกัวกับหมอเจียงที่พยายามช่วยฉือเฉิ่ง

ความไม่สมเหตุสมผลที่จับได้ครั้งแรก
การที่ต้องเอาเงินห้าล้านหยวนให้เลขาเก่า ทั้งที่จริง ๆ จับส่งตำรวจไปตอนนั้นเลยก็ได้ มันจะไปไหนได้ ตำรวจสืบกันเองก็ได้ หรือแม้แต่ว่าชายกัวช่วยฉือเฉิ่งอยู่แล้วแน่ ๆ เลยมองว่าเงินห้าล้านที่ต้องขายบ้านเพื่อให้ได้มาตรงนี้มันไม่เมคเซ้นส์ ต่อให้ชายกัวกับหมอเจียงจะเคารพการตัดสินใจของเว่ยเว่ยที่จะไม่ยืมเงิน แต่เหตุผลของการนำเงินไปใช้เพื่อต่อรองให้อิเลขามอบตัวก็ยังตลกเกินไปจริง ๆ หรือมันไม่มีทางอื่นแล้วจริง ๆ เหรอ หรือยังไง เช่นว่าถ้ามีแค่คำขู่ แต่ไม่มีตัวเลขาอยู่ในมือ อันนี้มันต่อรองด้วยเงินห้าล้านได้นะ ว่าถ้าให้มาจะมอบตัว หรือแม้แต่จะวางแผนร่วมกับตำรวจดักจับตอนส่งมอบเงินก็ยังได้ (เพราะยังต้องใช้เงินมาต่อรองอยู่) แต่นี่เลขาก็จับมาต่อยแล้วอะ อยู่ในมือแล้วเนี่ย กรี๊ดดดดดดด หรือถ้าจะให้มีฉากต่อย ก็เขียนให้คุยกันเสร็จมันหนีแล้วหาตัวไม่เจอก็ได้อะ (หรือจริง ๆ มันเป็นแบบนี้แต่เขาตัดออก?) + ตอนขายบ้าน งงอินเนอร์คนซื้อบ้านมาก สรุปแกอยากได้บ้านไหมนิ รู้สึกแปลกไปหมด ทำไมกันนะ

การส่งอารมณ์ที่น้อยแต่มาก
ฉากคู่หลักออกแค่ช่วงท้าย แต่งานสายตายังคงทำได้ดีเหมือนเดิม เห็นได้ชัดว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่นักแสดง

รางวัลเพื่อนรักดีเด่น
ทั้งฉือเฉิ่งกับอู๋สั่วเว่ยโชคดีมากที่มีเพื่อนแบบกัวเฉิงอวี่และหมอเจียง แบบว่าฟ้าส่งสวรรค์จัดแจงมาก (และชอบมากที่คู่รองก็คือคนสองคนที่แสนดีมาเจอกันจากผลพวงของคู่หลัก) หมอเจียงให้ยืมเงินแบบไม่หวง จริง ๆ ต่อให้ไม่ได้ใส่มาก็รู้ว่าชายกัวเสนอตัวแล้วแน่ ๆ แค่เว่ยเว่ยไม่รับเพราะอยากพิสูจน์ตัวเอง แล้วก็ยังมาเป็นห่วงเว่ยเว่ยแทนฉือเฉิ่งให้อีก คือความสัมพันธ์ของสี่ตัวละครมันโคตรดี ดีจนงงว่าทำไมไม่เล่าต่อ จะใส่วั่งเจิ้นกับวั่งซั่วมาทำไม

ตอนจบดีมากแต่ 33 นาที รวมไตเติ้ลและเครดิต คือสั้นเกินไปไหม 5555
สรุปโดยรวมรู้สึกว่าจบทุกอย่างได้โอเคนะ มีแค่อีพี 23 เท่านั้นที่โดดออกมาจากเพื่อน เสียดายที่เวลาน้อยไปหน่อยทั้งที่คนดูคาดหวังอย่างน้อยก็สัก 40 นาที TT ยังอยากเห็นพวกเขาบนจอนานกว่านี้อีกหน่อย แต่อย่างน้อยก็ถือว่าขมวดได้ดี ไม่มีความรู้สึกติดค้างอะไรในใจ แค่รู้สึกว่ามันอิมแพคได้มากกว่านี้ และมองว่าฉือเฉิ่งเจอหน้าเว่ยเว่ยคงไม่มาเก๊กก่อน (ถึงแม้ฉากนั้นจะหล่อมากกกก) คิดว่าคงพุ่งไปกอด เว่ยเว่ยก็เหมือนกัน คิดว่าฉือเฉิ่งไม่พุ่งใส่ เว่ยเว่ยคงโดดขึ้นรถไปกอดแล้วเปล่า

[ฉือเฉิ่ง เว่ยเว่ย ชายกัว หมอเจียง]

เส้นรัก
เราให้คะแนนเส้นรักเรื่องนี้เต็ม เพราะสัมผัสได้และเข้าใจได้ทุกอย่างว่าทำไมตัวละครไหนถึงรักตัวละครไหน และความรู้สึกรักมันลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ ตามการพัฒนาของตัวละครยังไง ไม่ติดเรื่องนี้เลยและเรื่องเล่าได้มีมิติมาก ๆ แม้แต่ความยึดติดของวั่งซั่วเราก็เข้าใจ

เส้นมิตรภาพ
อันนี้ชอบมากกว่าเส้นรักอีก 55555 เพราะมันทำให้รู้สึกว่าบนโลกนี้เรายังมีเพื่อนดี ๆ ที่คอยอยู่ข้างเราไม่ว่าเราจะลำบากแค่ไหน อย่างชายกัวอาจจะเป็นไม้เบื่อไม้เมาเพราะความเข้าใจผิดมาหลายปี แต่ทุกครั้งที่ฉือเฉิ่งเดือดร้อนก็ออกตัวตลอด หมอเจียงที่ได้มาเจอเว่ยเว่ย แล้วสองคนนี้ก็พึ่งพากัน (แม้ส่วนใหญ่จะเป็นหมอเจียงที่ช่วยก็เถอะ) คือมิตรภาพตรงนี้มันแข็งแรงมาก จนดูไปแล้วรู้สึกว่าชีวิตนี้ถ้ามีเพื่อนแบบนี้จะดีสักแค่ไหน แล้วดูไปก็ยิ่งดีใจที่พวกเขาได้มาเจอกัน ความเพี้ยน ป่วน ป่วง ออกมาชัดที่สุดตอนสี่คนนี้อยู่ด้วยกันจริง ๆ นะ 5555

ชอบคู่หลัก แต่ตกหลุมรักคู่รองแบบขึ้นไม่ไหว
จากที่เขียนรีวิวมาอาจจะเห็นว่าเราพูดถึงคู่รองบ่อย ไม่ใช่ว่าเราไม่ชอบคู่หลักนะ เราเอาใจช่วยตลอดนั่นแหละ แค่ว่าเราชอบไวบ์คู่รอง ชอบความสัมพันธ์ที่มันนุ่มนวล ค่อยเป็นค่อยไป (แล้วก็เพราะโดนชายกัวตกหนักมาก TT) ตั้งแต่ฉากที่แสงสีทองส่องหน้าตอนที่หมอเจียงนวดให้ชายกัวเราก็ช็อกไปเลย เพราะมันสุดแสนจะ magical จริง ๆ ถ้าให้เรื่องงานแสงและภาพ ของยกให้ฉากนั้นเป็นที่สุด ใครจะไม่ตกหลุมรักไหว TT

[ฉากที่อยากพูดถึง]

ฉากลองนวดคอบ่าไหล่ของคู่รอง – ที่พูดถึงคือฉากนี้เลย ตอนที่แสงส่องหน้ากัวเฉิงอวี่กับเสี่ยวไซว่คือที่สุดแห่ง magical moment มาก ๆๆๆๆ แบบว่าต้องอุทานว่าโอโห มันสวยจริง ๆ มันใจสั่น มันโกลเด้น สวยจนรู้สึกตกหลุมรักไปด้วยเลย ชายกัวคือหล่อมาก หล่อจนอยากจะบ้า หลังจากนั้นมาก็มัวแต่มองหน้าชายกัวจนลืมอ่านซับ

ฉากพาต้าเว่ยไปแนะนำกับคนในวงการศิลปะ – คือรู้สึกว่ามันเรียล แล้วฉือเฉิ่งก็ทำเพื่อประโยชน์ต้าเว่ยสุด ๆ ทั้งภาษามือ ภาษากาย คือเชื่อเลยว่านี่คือคนมีเส้นสายที่กำลังแนะนำและสอนงานไปในตัวจริง ๆ ยิ่งตอนชี้ให้รินเหล้าคือแบบตัวจริงวงการมาก คือชอบมาก ทั้งที่มันไม่ใช่ฉากเด่นอะไรแต่ชอบมวลความหวังดีที่มีให้กันมาก ๆ

ฉากที่ไปฟาร์มงูของหมอเจียงและชายกัว – ตอนหมอเจียงเลื่อนให้ดูรูปงูแล้วชายกัวเจอรูปตัวเองคือ 55555555 ถึงกับต้องหยุดมาขำ มันทั้งเขิน ทั้งฮ้อป คือคนดูหน้าเบี้ยวไปหมดแล้วของจริง แล้วนักแสดงก็เล่นดีมาก คืออายแทนหมอเจียงมาก สงสาร 55555 secondhand embarassment สุด

ฉากอุ้มเว่ยเว่ยให้หมอทำแผล – อะไรใหม่ ๆ มาก 555555555 คือชอบจนไม่รู้จะพูดยังไง คือเขาดีไซน์ซีนเก่ง ไม่ซ้ำ ครีเอท น่ารัก หวาน กวน เขิน สปอยแฟน คือรวมกันหมดในฉากเดียว แล้วสายตาของฉือเฉิ่งคือจบสิ้นแล้ว นับจากจุดนี้ไปคือคลั่งรักแบบล้านเปอร์เซ็นไม่สนอะไรทั้งนั้นจริง ๆ ต้าเว่ยน่ารักมากกกก คือแบบน่ารักจนแบบเป็นฉือเฉิ่งจะห้ามใจไม่ให้ชอบยังไงไหว คนดูก็ไม่ไหว

ฉากหมอเจียงเมาปลอมได้เมาจริง – หลังจากคันยุบยิบในใจเพราะชายกัวไม่มาวอแว เพื่อนรักก็แก้ไขปัญหาด้วยการตกลงกับชายกัวให้ไปจีบคนอื่น 5555 อาจารย์ช้ำจริงเลยทีนี้ ก็ชอบเขาไปแล้ว ตลก สองคนนี้อยู่ด้วยกันแล้วเพี้ยนจริงจังมาก แต่ก็ชอบทุกฉากเพราะวุ่นวายมากจริง ๆ

ฉากตามไปประกาศในผับว่าจะเลิกสนับสนุนกิจการ – คืออย่างงอน อย่างเหวี่ยง อย่างวีน อย่างไม่ยอมสุด ๆ หน้าฉือเฉิ่งคือหุบยิ้มไม่อยู่แล้ว ยิ่งตอบจับมือแล้วดึงให้ลุก เดินออกไปด้วยกันพร้อมพลุกระดาษด้านหลังคือ 5555555 เลขาคือควรขึ้นเงินเดือนแล้วไหม ตลก ฉากทั้งสวย ทั้งสะใจ ทั้งขำ ทั้งเขิน ชอบมากจริง ๆ

ฉากทวงใบรับรองก่อนโดนพ่อโทรขัด – อันนี้เล่นดีมากกกกกกก มู้ดดีมาก อารมณ์แบบที่สุด ความแสดงความเป็นเจ้าของ ความนายห้ามมองคนอื่น ความกัด ความงอแง ความไม่ยอมแฟนเก่า คือแบบควรเป็นฉากเดอะเบสท์จริง น้ำตาเว่ยเว่ยตอนกอดฉือเฉิ่งอีก คือมันลงตัวทุกอย่าง สิบสิบสิบ มันปลดล็อกตัวละครทั้งสองตัวว่าหลังจากนี้จะไม่มีอะไรมาแทรกกลางแล้ว แล้วกอดกันแบบแน่นจนจะหายใจไม่ออกแทน แต่เออเข้าใจเลยว่าอยากใกล้ที่สุดอะ ก็ทำได้แค่กอดอีกฝ่ายไว้ให้แน่นที่สุดแบบนี้แหละ แงง ชอบมาก

ชายกัวดูแลหมอเจียงตอนเมา – คือ มีแค่คำถามเดียวว่าจะหาคนแบบชายกัวได้จากที่ไหน อ่อนโยนมาก อยากร้องไห้ ผู้ชายที่ไม่มีอยู่จริง ผู้ชายที่ขอโทษทั้งที่ตัวเองไม่ได้ทำผิด เขาละเมอพูดอะไรก็จัดให้ตามนั้น แพ้ความอบอุ่นของกันและกันสุด ๆ และไหนจะตื่นมาแล้วหมอเจียงใส่ชุดนอนลายทางของชายกัว คือน่ารักมาก น่ารักแบบมาก แง ๆๆๆ ชอบเป็นพิเศษ ทำไมเสื้อลายทางถึงดูน่ารักบนตัวหมอเจียงขนาดนั้นก็ไม่รู้

ฉากจุดพลุปิดหูสุดหวาน – คือหวานมากกกกกกก ต้าเป่ามองพลุตาเป็นประกายสุด ๆ แบบเหมือนมีจักรวาลในตา ส่วนฉือเฉิ่งก็ไม่เอาอะไรแล้ว จะมองแฟน คือฉากสวยมาก อารมณ์ดีมาก เป็นฉากน่าจดจำอีกฉากจริง ๆ

ฉากเอาขาก่ายเล่นโทรศัพท์ – ใครก็ตามที่ดีไซน์ฉากนี้คืออยากจะกราบฝากตัวเป็นศิษย์ มันเหมือนการกระทำที่ไม่มีอะไรเลย แต่ด้วยความที่มันธรรมดามาก มันเลยไม่เหมือนกำลังดูซีรีส์ คือมันเหมือนเราเป็นผีในห้องแอบมองคนรักกัน ตัวละครเล่นเป็นธรรมชาติแบบตะโกน คือดีจนต้องตั้งคำถามว่านี่คนดูทำอะไรอยู่นะ เราอยู่ในฐานะไหน ดีมากขนาดนั้นแหละ ฉากที่ดูเหมือนไม่สำคัญแต่สำคัญและสะท้อนความสัมพันธ์ตัวละครชัดเจนมากว่าสบายใจต่อกันแค่ไหน personal space คืออะไรไม่รู้จัก ขอให้ได้เข้าไปอยู่ในพื้นที่อีกคนก็อุ่นใจ ประมาณนั้นเลย

ฉากอดีตเพื่อนรักตรงทางสามแยก – อันนี้ต้องชมการเล่าเรื่องผ่านโลเคชั่น มุมกล้อง สีหน้านักแสดง ที่ต่างคนต่างการละครใส่กันด้วยอารมณ์ที่แตกต่างกันสุด ๆ ระดับอารมณ์ที่แสดงผ่านใบหน้าฉือเฉิ่ง ชายกัว วั่งซั่วก็คือแบบ โอโห ลึกล้ำเกิน เล่นเก่งกันจะบ้า ทุกคนแบกอดีตที่เจ็บปวดไว้เต็มอก คนนึงเสียแฟน คนนึงเสียเพื่อน ส่วนอีกคนเสียทั้งเพื่อนทั้งแฟน การเล่าผ่านภาพของฉากนี้คือไม่พูดถึงไม่ได้เลยจริง ๆ

ฉากฉือเฉิ่งน้ำท่วมปาก บอกได้แค่ไปหาลูกค้า – งานสายตาฉากนี้คือดีมาก คำพูดกับสายตาสวนทางกันแบบสุด ๆ บรรยากาศที่เต็มไปด้วยมวลความอึดอัด ทั้งคำพูดที่เรียบง่ายแต่หัวใจแตกสลายของเว่ยเว่ย ทั้งความรู้สึกผิดมหาศาลแต่ก็พูดเรื่องแม่ออกไปไม่ได้ของฉือเฉิ่ง จังหวะโคลสอัพสายตาฉือเฉิ่งที่รู้เลยว่าต้าเว่ยไม่เชื่อคือแบบ เจ็บปวดแบบโอ้ย หายใจไม่ออก สงสารทั้งคู่ สงสารพี่ฉือมาก มันรุมเร้าประเดประดังทุกทาง

ฉากนอนมองเพดานด้วยแววตาที่เหมือนจะว่างเปล่าแต่ก็เหมือนจะร้องไห้ตลอดเวลาของต้าเว่ย – คือดีอีกแล้ว คือน้องจื่อแสดงอารมณ์ทางสายตาเก่งมากกกกกกกก มากๆๆๆๆ ไม่รู้จะอวยยังไง สวี่หนิงก็ไม่แพ้ ช่วงนี้สายตาบอกหมดว่ามีแต่เรื่องเครียดเต็มอก คือไม่มีความสุขในแววตาของใครเลย

ฉากวั่งเจิ้นกางร่มให้ตอนฝนตก – นี่ชอบมากที่คนกางร่มไม่ใช่ฉือเฉิ่ง เพราะมันขยี้ความรู้สึกของเว่ยเว่ยได้แบบเละไม่เหลือชิ้นดีมาก ว่าทำไมในช่วงเวลาที่เราต้องการเขา อยากให้เขาสนใจ อยากให้เขาใส่ใจ มันกลายไปเป็นคนอื่นที่ทำแทนให้หมด มันยิ่งย้ำความไม่สำคัญ เลยแบบโอ้ย ก็เล่นกับความรู้สึกกันจนกันน่วมไปหมดแล้ว

ฉากให้พูดว่าฉือเฉิ่งไม่รักวังซั่ว – ฉากนี้ที่หลายคนไม่เข้าใจฉือเฉิ่งว่าทำไมไม่พูด อันนี้เรารู้สึกเข้าใจฉือเฉิ่งมากนะ ระยะเวลาสิบปี ความทรงจำ ทั้งที่สวยงาม ทั้งที่เจ็บปวด มันไม่ใช่สิ่งที่ระยะเวลาแค่ปีเดียวแล้วจะลบได้ ต่อให้ตอนนี้จะรักต้าเว่ย แต่จะให้พูดว่ามันไม่หลงเหลือความรักให้วั่งซั่วอยู่เลยมันก็พูดยาก นี่รู้สึกว่าตัวละครฉือเฉิ่งต่อให้จะเหลือความรู้สึกแค่ 0.000001% แต่ตราบใดที่มันยังเหลือ ก็คงจะไม่ยอมรับตัวเองได้ง่าย ๆ ถ้าไม่ถูกกระตุ้นจนถึงที่สุด เลยเป็นเหตุผลที่ในฉากนี้ยังไม่พูดเพราะไม่อยากหลอกตัวเองมากกว่า / แต่ก็เพราะฉือเฉิ่งไม่พูดนี่แหละ วั่งซั่วเลยกอดความหวังสุดท้ายไว้สุดชีวิต ทั้งที่ก็รู้ว่าไม่มีวันได้ฉือเฉิ่งคืนแล้ว

ฉากบอกเลิกหลังเจอสมุดต้าเว่ย – คือแบบ ฉากนี้แบบ อยากกัดลิ้นตาย ฉือเฉิ่งแบบยอมทุกอย่างแล้ว บอกรักแบบไม่มีคำว่ารัก แค่ว่าต้าเว่ยก็ปวดใจไปหลายวัน แต่ถึงจะพูดว่าไม่รัก แต่พี่คือไม่รักกี่โมง แล้วต้าเว่ยก็ไม่ใช่แปลไม่ออกนะว่าเขาบอกรักตัวอะ แค่รู้สึกว่าตัวเองสู้วั่งซั่วไม่ได้อยู่นั่น สภาพทั้งคู่คือหัวใจแบบยับเยินมาก ส่วนประโยคที่เว่ยเว่ยบอกว่าตัวเองเป็นชายแท้ ทำไมต้องอยากอยู่ด้วยไปตลอดชีวิตนี่… เอาจริงจุกมาก แล้วพอฉือเฉิ่งพูดว่านายทำให้ฉันรู้สึกอยากตายเลยคือ… มันเจ็บในความรู้สึกที่ฉือเฉิ่งคงแบบนี่เรากำลังสู้แบบไม่มีวันชนะเหรอวะ ขนาดพยายามเชื่อว่าเขาคงรู้สึกกับเราบ้าง แต่พอได้ยินจากปากเว่ยเว่ยว่าไม่รัก ยืนยันขนาดนั้นแต่ฉือเฉิ่งก็ยังถามแล้วถามอีก ฉือเฉิ่งน่าสงสารมากที่โดนหลอกซ้ำ ๆ ทั้งที่ก็เป็นคนที่รักแล้วให้ใจทั้งหมด ความเจ็บตอนนี้คือระดับควักหัวใจที่ยับเยินอยู่แล้วออกจากอกมากระทืบซ้ำ ยังเจอคอมโบด้วยการอาสาแก้ความเข้าใจผิดตลอดเจ็ดปี ปูทางรักกับแฟนเก่าให้อีก โอ้ย เป็นฉือเฉิ่งคือคงยืนไม่อยู่แล้ว จะบ้าตาย

ฉากขับรถแล้วร้องไห้ – อันนี้ตอนต้าเว่ยเจอช็อตจูบก็ว่าเล่นดีมากแล้ว เจอเวอร์ชั่นฉือเฉิ่งที่แตกละเอียดคือแบบ เถียนสวี่หนิงเล่นเอาตายจริง ตอนที่เห็นฉากนี้ครั้งแรกคือก่อนจะเริ่มดูซีรีส์เรื่องนี้ด้วยซ้ำ แต่แค่นาทีสั้น ๆ ในฐานะคนดูที่ไม่เคยรู้เรื่องราวใด ๆ ของตัวละครมาก่อน สวี่หนิงเล่นละเอียดมาก ภาษากาย สายตา ทุกอย่างแสดงความเจ็บปวดแบบไร้หนทางสิ้นสุดมาก คือดูแล้วรู้เลยว่าตัวละครนี้กำลังเจ็บจนจะไม่ไหวแล้ว นี่คือหนึ่งในฉากเดอะเบสท์ที่ขนลุกมากจริง ๆ อยากจะอวยไปให้ถึงเจ้าตัวแต่ก็พิมพ์จีนไม่ได้ คือดีมาก ทุกอย่าง ไร้ที่ติ

ฉากปลดเปลื้องคำติดค้างให้วั่งซั่ว – ฉือเฉิ่งที่สงบ เย็นเยือก ฉือเฉิ่งที่รู้สึกไม่โกรธแล้วนี่แหละคือการปล่อยวางที่แท้ พอรู้ว่าปล่อยวางได้แล้วความรู้สึกก็ชัดเจนว่าไม่รัก คือนำเสนอดีมาก ไม่ใช้อารมณ์เหมือนที่ผ่านมาที่เอะอะก็พุ่งใส่กัน คือจบแบบตัดขาดความสัมพันธ์แบบ 100% เหลือแค่แผลเป็นที่ไม่เจ็บอีกแล้วเท่านั้น โคตรดี ดีจริง ๆ วั่งซั่วก็เออ เสียใจและต้องยอมรับความจริง เพราะมันทำอะไรไม่ได้แล้ว

ฉากที่ฉือเฉิ่งบอกว่าการคืนดีกับกัวเฉิงอวี่ทำให้ยังทนไหว – ฉือเฉิ่งที่เจอมาสารพัดเรื่องจนหัวใจแตกยับได้เพื่อนรักกลับมา ชอบการเปิดใจและนั่งคุยกันของเพื่อนทั้งสองมาก มันเหมือนกัวเฉิงอวี่เป็นพื้นที่ปลอดภัย T^T การที่ฉือเฉิ่งไม่ได้โดดเดี่ยวขนาดนั้นแม้จะเจ็บแทบตายเพราะเรื่องเว่ยเว่ยคือสื่อถึงความสัมพันธ์และมิตรภาพระหว่างเพื่อนได้ดีมากจริง ๆ

ฉากความคิดถึงที่อยู่ห่างแค่ประตูลิฟต์กั้น – คือไม่ได้พูดอะไร แต่สายตามันตะโกนว่าคิดถึง ทั้งคิดถึง ทั้งโหยหา ทั้งอยากคุย ทั้งสารพัดแต่ทำได้แค่ยืนมองกันตรงนั้น ทำดี ทำถึง เจ็บไปหมด

ฉากที่แม่บอกว่ารู้ความสัมพันธ์ของทั้งสองคน – คือแบบฮือ ไม่ไหว แม่ก็กังวล กลัวว่าเส้นทางจะลำบาก แต่อย่างน้อยเวอร์ชั่นซีรีส์ ฉือเฉิ่งก็ยังได้รับการยอมรับจากแม่ อย่างน้อยแม่ก็รับรู้ก่อนจะจากไป ชอบประโยคที่แม่เลียบ ๆ เคียงถามเว่ยเว่ยเรื่องลูกสะใภ้ กับการบอกว่ามีเพื่อนแบบฉือเฉิ่งดีกว่ามีภรรยา มันนุบนิบหัวใจในขณะที่ก็รู้ว่าเวลาของแม่นับถอยหลัง

ฉากเว่ยเว่ยคุยกับแม่ในสวน – ไม่รู้จะพูดอะไร แต่จื่ออวี๋เล่นดีมากจริง ๆ ทรานสิชั่นภาพและแสงก็สวยมาก มันทั้งเสียใจ ว้าเหว่ เป็นมวลความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความเสียดาย เสียใจตามเว่ย ๆ แต่มันไม่ได้เจ็บปวดขนาดนั้น ออกแนวสงบ อาจจะเพราะคนดูรู้มานานแล้วว่าแม่ป่วย

ฉากฉือเฉิ่งดูแลเว่ยเว่ยหลังแม่เสีย – ที่หนักคือหลังแม่เสียนี่แหละ เหมือนมาตระหนักได้ว่าตอนนี้บ้านไม่มีแม่แล้ว คนดูก็ร้องไห้หมดท่ามาก ฉากแรกที่เล่นกับอารมณ์เราจนกลั้นน้ำตาไม่ไหว คือนำเสนอดีมาก มันว่างเปล่าไปหมด แต่กลับมีความรู้สึกของการมีใครสักคนมาอยู่ข้าง ๆ ตอนที่อ่อนแอ รู้สึกดีใจที่เว่ยเว่ยมีฉือเฉิ่ง ดีใจที่อย่างน้อยก็ไม่ต้องเศร้าและอยู่คนเดียว ที่ซึ้งกับฉากทำอาหารไหม้ ฉากมองผีผา ฉากเอาแตงโมให้ ฉากร้องเพลงเอยใด จริง ๆ อาจจะเพราะยังจินตนาการถึงวันนั้นของตัวเองไม่ได้ และเพราะเราไม่มีทางมีคนแบบฉือเฉิ่งมาอยู่ข้าง ๆ แบบนี้แน่นอน TT

ฉากชายกัวกลิ้งข้ามฝั่งไปหาหมอเจียง – 5555555555 ตลก น่ารัก เขิน หมอเจียงฮ้อปไม่ไหว คนดูก็เขินปวดแก้ม ชอบกัวเฉิงอวี่ เสียดายที่มันไม่มีคนแบบนี้อยู่บนโลก TT

ฉากคู่รักการละคร – อันนี้ช่วงผ่อนคลาย ฉือเฉิ่งกับต้าเว่ยเพี้ยนไม่ไหว 555555 เป็นการเล่นละครที่เสแสร้งสุด ๆ หลังจากเครียดปวดใจมาหลายตอน ชอบความคอมเมดี้ที่ใส่มาแบบไม่อ่อม เล่นถึง แล้วไม่ใช่แค่สองคนนี้ หมอเจียงก็เพี้ยน 55555 โอ้ย

ฉากหมอเจียงโดนชายกัวแกล้งรอให้เริ่มก่อน – อันนี้คือเขินจนเหนื่อย คนดูหน้าเบี้ยวไปหมดแล้ว ส่วนหมอเจียงก็แบบวืดฉ่ำเพราะชายกัวก็แกล้งหยอกอยู่นั่น พอถึงตอนเมคเลิฟ ก็ชอบที่ชายกัวความอ่อนโยนสุด ๆ ฮือ แต่พี่เอาเวลาที่ไหนไปจุดเทียนขนาดนั้นก่อน 555555555

ฉากชายกัวหันไปถามหมอเจียงว่าเว่ยเว่ยกินข้าวหรือยังหลังฉือเฉิ่งติดคุก – ชอบคาร์ชายกัวไม่ไหวจริง ๆ เขาดีมาก อบอุ่นแบบเผื่อแผ่ให้แฟนเพื่อนและเพื่อนแฟนสุด ๆ แถมยังวิ่งเต้นหาทางช่วยเพื่อนรักสุดตัว อยากเห็นเขามากกว่านี้

ฉากฉือเฉิ่งจัดผมก่อนไปเจอเว่ยเว่ย – อันนี้คือโคตรเรียล คือเจ็บ สวี่หนิงเล่นดีมากกกกกกก โอ้ย สายตาชัดเจนมากว่าไม่อยากให้เขาเห็นเราในสภาพนี้ แง พอเจอกันก็ต่างคนต่างมองกันแบบคิดถึง คนดูอย่างเราจะตาย

ฉากเว่ยเว่ยหลับข้ามวันในอ้อมกอดฉือเฉิ่ง – คือดีมาก หลายวันหลายคืนที่ผ่านมาทำงานหนักสุด ๆ แถมยังนอนไม่หลับเพราะไม่มีฉือเฉิ่ง ในที่สุดก็ได้นอนเต็มอิ่มแบบปลอดภัยอบอุ่นใจสักที เอ็นดูมาก ๆ และยังมีชายกัวกับหมอเจียงมาคอยดูแลเรื่องกินอีก มิตรภาพที่ดีสุด ๆ

ฉากขยายคลินิก – ชายกัวไม่ทำให้ผิดหวังอีกแล้ว อยากกรี๊ด อยากตะโกน หมอเจียงโชคดีมาก มากจนยังไม่เชื่อว่าในที่ชีวิตจะมีคนที่รักเขาได้ขนาดนั้น ตอนที่บอกว่าตัวเองไม่เคยให้อะไรเลย แต่ชายกัวบอกว่าให้หมอรักโลกไป เดี๋ยวรักหมอเจียงเองคือแบบ ได้มีความสุขสักทีนะ

ฉากซื้อบ้านกลับมาและตามหาต้นไม้ของแม่อย่างเป็นบ้าเป็นหลัง – ความรักที่ฉือเฉิ่งมีให้เว่ยเว่ยนี่ก็สุดมากเหมือนกัน จากก่อนหน้านี้ที่รักมาก ๆ อยู่แล้ว หลังเกิดเรื่องมันก็ยิ่งมากขึ้นไปอีก แบบว่ามันเลยขีดจำกัดจนกลายเป็นไม่มีขีดจำกัดไปแล้ว ชอบที่เว่ยเว่ยกอดและบอกว่าตัวเองมีบ้านแล้วมาก ๆ จากนี้ก็มีความสุขอย่างเต็มที่ได้แล้ว TT

ฉากที่พาฉือเฉิ่งไปที่หลุมศพและบอกว่าจะใช้ชีวิตด้วยกันอย่างดี – ฉากนี้ไม่ได้อยู่ในซีรีส์เพราะน่าจะถูกตัดจากประเด็นตัวเลขที่ป้ายหลุมศพ แต่คิดว่ามันน่าจะเป็นฉากจบที่สมบูรณ์มาก ๆ ถ้าได้ใส่มา มันจะเป็นอะไรที่เติมเต็มสุด ๆ (อย่างน้อยก็จินตนาการเอาเองในเบื้องหลังได้แหละนะ)

[ประโยคที่ชอบ]

รักกับชอบไม่เหมือนกัน – ชอบที่วั่งซั่วอธิบายนะ ว่าชอบคือความอดทนไม่สิ้นสุด ส่วนรักคือความหยุมหยิม มันอาจจะไม่ใช่ความหมายที่ถูกต้องซะทีเดียว เพราะมุมมองของแต่ละคนไม่เหมือนกัน แต่การที่ต้าเว่ยรับฟังความคิดนี้มา และนิยามว่าฉือเฉิ่งเป็นตามที่วั่งซั่วพูดก็คืออย่างเจ็บ แล้วยิ่งมาเจอฉือเฉิ่งพูดว่า “ถ้าฉันไม่ชอบนาย ป่านนี้ฉันไล่นายออกไปแล้ว” คือแบบ เราเป็นได้แค่ความชอบของเขาแต่ไม่ใช่ความรักของเขา มันแบ้บบ โอ้ย ตายเหอะ เอามีดมาแทงเจ็บน้อยกว่า

ก่อนที่ฉันจะเสียใจ ฉือเฉิ่งก็คงไม่ต้องการฉันแล้ว – คือน้องงงง คือสงสาร แต่ก็แบบเฮ้อ เข้าใจ มันเป็นความรู้สึกที่เหมือนเชือกเส้นบางใกล้ขาด คว้าไว้สุดแรงยังไงมันก็ขาด ตอนนี้แบบ สงสารเว่ยเว่ยมาก แต่ก็สงสารฉือเฉิ่งที่รักน้องจริง ๆ อะ แค่มีเรื่องที่พูดไม่ได้เยอะเกินไป

ผมก็นั่งอยู่ตรงนี้มาตลอด ฝนมันตกลงมาเอง – ต้าเว่ยตอบวั่งเจิ้นตอนที่ถามว่าทำไมมานั่งตากฝน เราชอบบทสนทนานี้มาก มันสะท้อนความรู้สึกของตัวละครแบบสุด ๆ คือเออ คนที่ไม่ได้ทำอะไรเลยทำไมต้องมารับผลกระทบของเรื่องรัก ๆ ที่วุ่นวายนี่ด้วย

เพราะเราสองคนต่างหากที่เป็นครอบครัวเดียวกัน – ชอบที่สื่อความรักที่เว่ยเว่ยมีให้ฉือเฉิ่งได้ลึกมาก คือเว่ยเว่ยมองฉือเฉิ่งเป็นครอบครัวคนเดียวของตัวเองจริง ๆ ทั้งวาดภาพอนาคต วางแผนที่จะใช้ชีวิตด้วยกันไปจนแก่ คือฉือเฉิ่งที่ตระหนักถึงความสำคัญของตัวเองในใจเว่ยเว่ยว่ามหาศาลขนาดไหนมันยิ่งเจ็บหัวใจ เขายอมทิ้งเงิน ทิ้งบ้านที่รักที่สุดเพื่อเรา อะไรงี้คือแบบ รักกันมากจัง เป็นอีกประโยคที่ชอบมากจริง ๆ

เสี่ยวไซว่ นายรับหน้าที่รักโลกใบนี้นะ ส่วนฉันจะรับหน้าที่รักนายเอง – ไม่ไหวจริง รู้สึกดีใจกับทั้งคู่มาก ๆ เหมือนคอยเอาใจช่วยมาตลอดแล้วส่งพวกเขาถึงฝั่ง ความรักของกัวเฉิงอวี่มันมีแต่ความหวังดี ความคิดเผื่อทุกอย่าง ความที่เป็นยิ่งกว่าถูกล็อตเตอรี่จริง ๆ ต้องพูดยังไงดี เป็นคนที่ตั้งใจทำให้ทุกความปรารถนาของเสี่ยวไซว่เป็นจริงอะ เป็นความรักที่น่าอิจฉามากไม่แพ้ของคู่หลักเลย

[แนะนำให้ดูเพราะสนับสนุนนักแสดงและทีมงานที่ตั้งใจ]

โดยรวมเป็นซีรีส์ที่ทำให้เราอินตามและผูกพันกับตัวละครมาก ๆ ในรอบหลายปีนี้จริง ๆ บอกก่อนว่าเราดูซีรีส์เยอะมาก ๆๆ ทั้งไทย เกาหลี จีน อเมริกัน แต่เรื่องที่ทำให้เราอินได้จริง ๆ จนเหมือนสลักบางอย่างลงในหัวใจ มีแค่สองเรื่อง (1) ปรมาจารย์ลัทธิมาร (2) หอดอกบัวลายมงคล และไม่อยากเชื่อว่า #ศัตรูหัวใจคือแฟนใหม่ผมเอง เรื่องนี้จะกลายมาเป็นเรื่องที่ (3)

สิ่งที่เหมือนกันมาก ๆ คือการที่เรื่องเล่าความสัมพันธ์ของพี่น้อง / ครอบครัว / เพื่อนแบบละเอียดยิบ แล้วก็เล่นกับความรู้สึกแบบเอาตาย ที่สำคัญเลยคือบทที่ดี + นักแสดงที่สามารถเล่นออกมาได้รู้สึกจริง + การแสดงด้วยสายตา ซึ่งทั้งสามเรื่องมีตรงนี้ทั้งหมด

โดยเฉพาะเรื่อง (3) เอาจริง ๆ ตอนแรกไม่ได้คิดจะดูเลย เพราะเป็นพวกชอบดูโปรดักชั่นดี ๆ รวย ๆ (งบสูงอะไรก็มีแนวโน้มจะดีตาม) แต่ดันไปเจอฉาก [เถียนสวี่หนิงร้องไห้ในรถ] พูดแล้วก็ขอพูดอีก นักแสดงเล่นดีมากจนเราที่ไม่รู้เรื่องราวเจ็บตาม คนที่แสดงได้ระดับนี้คือไม่ธรรมดา คือมันเกินกว่าคำว่ามาตรฐานไปแล้ว โดยเฉพาะเรื่องสายตา การแสดงด้วยสายตาคือที่สุดแล้วของการแสดง (สำหรับเรา) แล้วเถียนสวี่หนิงก็กลายมาเป็นอีกหนึ่งนักแสดงที่ทำให้เราอินเหมือนส่งตรงไปถึงหัวใจจริง ๆ ที่เคยบอกว่าถ้าให้เขียนอวยการแสดงสวี่หนิงเราเขียนได้ยาวเป็นธีสิสคือเราไม่ได้พูดเล่น เราดูเรื่องนี้เพราะสวี่หนิงจริง ๆ แม้ในความจริงจะโดนจ่านเซวียนตกแบบสิ้นสภาพ 5555555 ซึ่งเมื่อมาตั้งใจดูก็พบว่าทุกฝ่ายที่มีส่วนร่วมตั้งใจทำเรื่องนี้จริง ๆ มันไม่ได้ดูถูกคนดู มันไม่มีช่วงที่รู้สึกเนือย การออกแบบซีนก็ทำได้ดีมาก ๆ ทำให้รู้ว่าเรื่องแนวคลิเช่มันสามารถเล่าออกมาได้สนุกและอินได้ขนาดนี้เลย

แล้วที่พีคกว่านั้นคือ ปกติในหนึ่งเรื่องที่ทุกคนแสดงดีมาก ๆ กันอยู่แล้ว คนที่สื่อสารทางสายตาได้หมดจดมักจะมีแค่คนเดียว แต่-เรื่อง-นี้ [จื่ออวี๋]ก็ทำได้เหมือนกัน อึ้งแบบหลายตลบมาก เราช็อกแล้วช็อกอีกกับการแสดงของสวี่หนิงกับจื่ออวี๋ คือไม่อยากเชื่อว่าอายุแค่เท่านี้ทำได้ขนาดนี้ อายุยี่สิบนิด ๆ ประสบการณ์สิบปีสุด ๆ เอาจริง ๆ นักแสดงที่แสดงดีมาก ๆ หลายคนก็ยังสื่อสารทางสายตาก็ไม่ได้เท่านี้ อันนี้ชมทั้งนักแสดง ชมผู้กำกับที่ดึงประสิทธิภาพออกมา ชมแอคติ้งโค้ชหรือใครก็ตามที่มีส่วนทำให้เรื่องนี้ออกมาโดดเด่นได้ขนาดนี้ ชอบที่หลาย ๆ ซีนโคลสอัพไปที่สายตาของนักแสดง แล้วออกมาเป็น “การแสดงที่สื่อสารอารมณ์หมดจดแม้ไม่มีบทพูด” สำหรับเรานี่คือที่สุดแล้ว ดีจนอดจินตนาการไม่ได้ว่าถ้ามีบทดี ๆ และงบผลิตที่สูงกว่านี้ สองคนนี้จะถล่มวงการการแสดงขนาดไหน มันดีขนาดนี้ว่าต้องให้แคปเป็นภาพนิ่งก็บอกได้เลยว่ารู้สึกยังไงอยู่ คือสกิลโหดจนอยากให้มีงานแสดงอีกเยอะ ๆ

ใครอยากสัมผัสประสบการณ์ดูซีรีส์ที่นักแสดงเล่นดีจนขนลุกมาดูเรื่องนี้ได้นะ มันเป็นความรู้สึกที่อิ่มจริง ๆ ในฐานะคนดูอย่างเรา มันดีขนาดที่เราอยากเก็บความรู้สึกนี้ไว้ว่าครั้งหนึ่งในชีวิตเคยรู้สึกดีกับการดูซีรีส์เรื่องหนึ่งขนาดนี้ และเขียนรีวิวออกมายาวขนาดนี้นั่นแหละ